Een klein station. Gebouwd volgens de Nederlandse leer. Maar wel onder een zon die nooit zo hard heeft geschenen in Nederland. En ook nooit zo hard zal schijnen. Door het bijna geheel ontbreken van schaduw komt het maagdelijke wit van het station nog beter uit tegen de dorre bruin-groene omgeving. De mensen op het station kijken ontspannen om zich heen. De stationschef vertelt sterke verhalen. Een man koopt een treinkaartje bij de chef. De chef biedt hem direct een ‘Versekering teen spoorweg- en spoorwegbus-ongelukke’ aan. De man wijst het af. Hij wil geen 5 cent betalen voor zo’n ‘versekering’. Bij overlijden of algehele arbeidsongeschikt zou hij 2.000 eenheden dan krijgen. De man waagt het er vandaag op dat het goed zal gaan.

Het is 45 minuten voor dat de trein zal vertrekken. Iedereen die met de trein wil is al op het station. In dit land heeft de diensregeling een onregelmatigheid van 2 uur. Of een uur te vroeg of te laat. De mensen maakt het niks uit. Men sabbelt aan goedkope sigaretten. 

De stationsklok tikt door. Een Zwitsers uurwerk zit er in de klok. Niks op deze plek komt van origine uit deze regio. Alles is geëxporteerde cultuur. Zelfs de naam van de stad. Potchefstroom, Zuid-Afrika. Vernoemd naar meneer Potgieter die deze stad, opgejaagd door de Engelse, rond 1828 stichtte. Het jaar waarin Tolstoj werd geboren en Schubert overleed, waarover later meer.

Alles verwijst nog naar lang vervlogen tijden. De mensen proberen zich eruit te worstelen. De stad krijgt een andere naam. De nieuwe naam is vernoemd naar een biermerk. Bier wat naar het land werd gebracht door de Engelsen. Het proberen terug te brengen van een cultuur van lang vervlogen tijden, tijden van voor de kolonisatie, mislukken elke keer weer. Maar iedereen die probeert die cultuur te laten herleven heeft die cultuur nooit meegemaakt. Men weet niet hoe het moet, hoe het werkt. De enige informatie over de cultuur is opgeschreven door westerlingen die het aanschouwde en tegelijk veroordeelde in hun reisverhalen.

Cultuur is dus sterk afhankelijk van perceptie. Niet gebiedgebonden, wel persoonsgebonden. In Brabantpark leven veel verschillende culturen. Een wijk van amper 50 jaar zal nooit een eigen cultuur hebben. Op zoek gaan naar cultuur of terughalen of brengen van een zogenaamd ‘Nederlandse cultuur’ is daarom kansloos. Het is goed zoals het is. Diversiteit is ook cultuur.