Geschreven in twee delen.
Het lot bepaalde dat.

1. - begin september -
Ik herinner mezelf. Iemand roept me binnen. Schijnbaar is er iets spannends op tv. Hopelijk is het geen sport. Daarvoor verbruik ik liever geen energie. Mijn fiets zet ik tegen het muurtje, ik druk me bril aan, die droeg ik toen nog, en loop naar binnen.
Toren. Rook. Flits. Raar. Paniek.
Het is 11 september 2001.
Snel fiets ik naar huis. Thuis is de tv aan. Nog steeds rook. Nog steeds paniek. Plots, een vliegtuig. Overslaande stemmen. Boef. Voltreffer. Graag ben ik de eerste die er een grap over maakt, enkele seconde vraag ik me daarom ook hardop af waar Jack van Gelder is. Een uitzending van vlieg 'm erin zonder Jack is niet compleet. Mijn grap komt te vroeg.

Een sprong in de tijd. Het jaar 1458. We zijn in Florence, werklieden zijn hard bezig. Men is begonnen aan de bouw van het Palazzo Pittiâ. Veel mediterraans zweet later is het paleis af. Kunstenaars maken het gebouw af. Er worden beelden geplaatst, schilderijen gemaakt en er wordt een fresco op een muur geschilderd.
Een grote wereldkaart.
Columbus was pas 7 jaar oud. De wereld was nog grotendeels onontdekt. De kaart is nog niet af, de schilder zet daarom ten slotte in sierlijke letters op een plek ten westen van Europa de tekst:
Cui ci sono dei mostriâ
Oftewel, Hier wonen de monsters. Hij kijkt naar het eindresultaat en is tevreden. Hij kan er niets aan doen dat hij niet beter weet. Onwetendheid maakt de mensen bang. Niet veel jaren later brachten de Amerikaanse continenten grote rijkdommen naar Europa. Er waren geen monsters. De veroveraars waren de monsters.

We komen weer terug in onze tijd. Bijna dan, een paar maanden eerder. Een vliegtuig van Air France verdwijnt van de radar tussen Rio de Janeiro en Parijs. Geen overlevenden. Stond de Italiaanse tekst toch niet midden in de Atlantische Oceaan geschreven? Hebben de monsters zich gewreekt? Of waren het slechts donderwolken?

Krap 8 jaar later. Eind juli 2009. Ik boek een vliegticket naar Rio. Op het digitale ticket staat 11sep. Ik vlieg op de dag.

Zullen de monsters van 11 september 2001 en de monsters uit de Atlantische Oceaan ook weer toe slaan op 11 september 2009? Krijgt dit verhaal een tweede deel of niet?

2. - half oktober -
Nog blij dat ik een vlucht van Air France van Parijs naar Brazilië heb overleefd dwaal ik ’s avonds door de straten van Rio de Janeiro. Ik en mijn reisgenoot hebben zojuist lekker gegeten en lopen terug naar ons hostel. Drukke straten lopen we door. In gesprek over van alles. Plotseling lopen we aan de rand van een park. Dan gaat het heel snel.
Twee jongens. Money! Mes. Messteek. Weg geld. Bloed.
Schrik.
De daarop volgende uren van mijn leven stonden in het teken daarvan.
De volgende ochtend loop ik weer langs het park. Spelende kinderen, lachende mensen, een picknick. Het park kent meerdere gezichten.
’s Nachts is het park een monster. Soms dodelijk, altijd gevaar scheppend. Overdag vredig en liefde gevend.

Nooit had ik kunnen weten dat de Italiaanse schilder doelde op de parken van Zuid-Amerika. Nooit zal hij dat ook geweten hebben. Een maand terug kon ik me daartegen dus niet wapenen. Angstig voor het makkelijk voorspelbare, Nostradamus zou er de moeite nog niet voor genomen hebben, liep ik in de val.

Het monster waarover ik een maand eerder schreef heb ik dus in de ogen gekoken. Niet lang, niet diep. Ik en mijn reisgenoot hebben het eenvoudig overleefd, maar agh, van de Italianen met hun temperament zijn we gewend dat ze soms een beetje overdrijven.